عکاسی خبری با ورود به دنیای دیجیتال بهترین روزهای خود را می گذراند. فاصله زمانی از هنگام گرفتن یک عکس تا دیده شدن توسط مخاطب تا حد چندین دقیقه قابل تقلیل است؛ زمانی که تا همین چند سال قبل غیر قابل تصور می نمود. عرضه وسیع انواع دوربین های دیجیتال، از انواع موبایل ها تا دوربین های پیشرفته به گونه ایست که کمتر اتفاقی رخ می دهد بدون آنکه دوربینی به عنوان شاهد در صحنه نباشد. چنانچه بهترین عکس های خبری از واقعه بمب گذاری در متروی لندن توسط گوشی های موبایل ثبت شدند. در واقع دوربین های دیجیتال کار را به ساده ترین حالت ممکن رسانده اند و این بدین معنی است که هر شخص دوربین به دست به طور بالقوه یک عکاس خبریست، یا شاید بتوان تصور کرد: یک دوربین، یک خبرنگار. دنیای دیجیتال از یک سو عکاسی را برای عکاسان خبری حرفه ای سهل کرده و فرصتی طلایی دراختیار آنها قرارداده که تاکنون سابقه نداشته است و از سوی دیگر عکاسان آماتور و دوربین داران را تبدیل به خبرنگارانی بالقوه ساخته است. در بسیاری از موارد و به خصوص عکاسی بحران، عامل تعیین کننده حضور و عدم حضور دوربین در محل حادثه است و از نظر تئوری بهترین عکس ها از آن کسی است که شانس حضور وی در محل در آن زمان بیشتر باشد و در این میان عابری که به صورت اتفاقی در زمان حادثه در حال عبور از محل است می تواند بهترین عکاس باشد، نه عکاس حرفه ای که ساعت ها پس از حادثه در محل وقوع حاضر می شود. واقعیتی که شاید چندان به مزاق عکاسان خبری خوش نیاید.