کمتر از دو سال قبل که که با نیما سایت فتو را معرفی کردیم، انتظار موفقیت سریع نداشتیم. برنامه سایت هنوز کاملا آماده نشده بود(البته هنوز هم کامل نیست)، که موقعیت مناسبی برای شروع کار پیش آمد. در اولین روزهای سال 1384 اولین ایمیل را به آدرس 30 -40 نفر دوربین به دست که از سایت عکسبلاگ به یاد داشتم، فرستادیم و جریان فتو شروع شد.

در ماه های اول، تعداد عکاسانی که دوربین های اس ال آر داشتند و به صورت جدی به عکاسی می پرداختند، به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسید. ولی اهداف و روش کار بسیار روشن بود. دوربین و عکاسی به عنوان وسیله و نه هدف. عمده تمرکز هم بر روی قشر تحصیل کرده و عمدتا دانشگاهی بود. کسانی که با دوربین همانند قلم یا دیگر وسایل مشابه استفاده می کنند و عکاسی تنها بخشی از دانسته هایشان را تشکیل می دهد؛ از دانش آموزان و دانشجویان فعال و علاقمند گرفته تا اساتید دانشگاه. چرا که به نظرم عمده ترین مشکل جامعه عکاسی ایران (اگر جامعه ای باشد) کم دانشی است. نسل جدید عکاسان فقط متکی به نوشته های معدود و محدود به زبان فارسی در مورد عکاسی نخواهد بود. اینان کسانی هستند که محتاج تایید توسط چند نام یا مقام نخواهند بود. روش عکاسیشان را فلان خبرگزاری یا فلان مجله یا شخصی که فقط توسط اعضای یک انجمن یا دانشجویان یک هنرستان شناخته می شود، تعیین نخواهد کرد. چرا که هم سواد خواندن و هم به لطف اینترنت امکان ارتباط با منابع و اشخاص معتبر و صاحب نظر واقعی را دارد. خوشبختانه دیجیتالیزه شدن عکاسی فرصتی گرانبها در اختیار همگان قرار داده تا عکاسی و طرز استفاده از دوربین فقط مهارتی باشد که یادگیری آن طی چندین ماه یا گاهی حتی چندین هفته ممکن باشد. بعد از آن، این اندیشه و استعداد شخصی است که تعیین کننده اصلی خواهد بود و نه دانش استفاده از دوربین.

در فتو سعی می شود که تا حدامکان ارتباطات و تبادل افکار تسهیل شود. بدیهی است که نه امکان و نه توانایی آن را داریم که بخش آموزشی موثر و کاملی داشته باشیم، ولی مساله مهم تر این است که فرد با طرز استفاده از منابع و روش های یادگیری آشنا شود. وجود عکاسان حرفه ای و با تجربه تر نیز کمک موثری در پیشرفت دانش عکاسی این گروه جدید عکاسان خواهد بود. پرداختن به حاشیه به جای اصل مطلب معضلی است که امروزه به طور برجسته ای در بین عکاسان ایرانی نمود دارد. در فتو سعی شده که تا جای ممکن از حاشیه پردازی و بحث های بی ارزش که فقط به درد گپ های دوستانه آخر روز یا آخر هفته می خورد، خودداری شود.

معتقدم که با توجه به وضعیت فعلی آموزش عکاسی در دانشگاه ها و مراکز مشابه، جریان سازان آینده عکاسی ایران را باید در جایی خارج از مکان های گفته شده پیدا کرد. استعدادهایی که باید کشف شده و بها داده شوند. گاهی اوقات فکر می کنم که از بیکاری یا بی مطلبی است که بعضی ها نام فلان عکاس غیر ساکن ایران را به صرف نام ایرانیش بزرگ کرده و روی سر حلواحلوا می کنند. دنیا همیشه به کوچکی مکانی نیست که ما می اندیشیم. شاید علت این است که نام دیگری نمی شناسیم. هزاران عکاس خوب و عالی در دنیا وجود دارند که ما نمی شناسیم و صدها عکاس خوب و با استعداد در ایران هستند که کسی نمی خواهد بشناسد. این نه به معنی نفی دیگران نیست.
ادامه خواهد داشت