گل های ارکیده در باغ گیاهشناسی سلطنتی کیو (لندن، ریچموند 5 فوریه 2007)

بریتیش موزیوم (لندن 10 فوریه 2007)

پ.ن.: اگر کسی اخبار این روز ها با ماه های قبل از جنگ عراق مقایسه کند متوجه شباهت های بسیار زیاد آن خواهد شد. مثلا اخبار همین امروز در مورد ارائه شواهد دخالت ایران در بمب گذاری های عراق را با جلسات شورای امنیت در آن روزها مقایسه می کنم که به صورت مستقیم پیگیری میکردم. تنها تفاوت در اینجاست که صدای مخالفت جدی در میان افکار عمومی شنیده نمی شود، در حالی که در آن زمان تظاهرات عظیم ضد جنگ به دفعات برگزار می شد. با بررسی اخبار و تحلیل ها می بینم که عباس عبدی و ابراهیم نبوی تحلیل هایی واقع بیننده تر از بقیه ارائه کرده اند. به نظرم در حال حاضر همه چیز به سمت رویارویی پیش می رود و جمهوری خواهان و نئوکان های آمریکا به حل مساله هسته ای ایران به هر طریق ممکن حتی نظامی احتیاج دارند. جورج بوش از لحاظ قانونی دیگر نمی تواند در انتخابات شرکت کند و در آخرین سال های ریاست جمهوری خود می خواهد که این مساله را نا تمام باقی بگذارد. جمهوری خواهان هم علیرغم از دست دادن اکثریت در کنگره به انتخابات ریاست جمهوری 2008 امید دارند. دو رقیب بالقوه آنها دو ضعف عمده دارند: یکی سفیدپوست نبودن اوباما و دیگری زن بودن هیلاری کلینتون است و همین موضوع امید جمهوری خواهان را برای بدست آوردن مقام ریاست جمهوری افزایش می دهد و قطعا حل مساله ایران این امید را بسیار تقویت می کند. در ایران هم که همانند قبلا اصلا سیاست مدون و مشخصی به چشم نمی خود که کسی بخواهد تحلیل کند. مثل همین سفر لاریجانی به کنفرانس امنیتی مونیخ که تا یک روز قبل از آن به صورت متناوب تذکیب یا تایید می شد. به نظرم الان دیگر زمان بحث در مورد «حق مسلم» و شعارهای مشابه نیست و فقط باید به این اندیشید که چگونه می توان جلوی جنگ را گرفت.