بیش از دو سال پیش و زمانی که حداکثر استفاده از اینترنت در ایران محدود به چت کردن و ارسال ایمیل بود، سایت فتو به عنوان یک سایت مولد - ونه یک سایت خبری یا گالری صرف و یا حداکثر در حد ترجمه مقالات و آثار دیگر و ناقض قوانین حقوق مولف- با نگاهی نو به عکاسی متولد شد و از آن تاریخ تاکنون نظر صدها علاقمند عکاسی را به خود جلب کرده و بسیاری نیز در این محیط عکاسی را آموخته و یا مشق کرده اند. تاثیر این سایت بر عکاسی ایران به گونه ای است که به جرات می توان گفت فصلی تازه در تاریخ عکاسی ایران گشوده است. نیما مهربانی با راه اندازی و اداره این سایت، به جرات حقی بزرگ بر گردن عکاسی دارد. اگرچه مشکلات بسیار زیاد از جمله ادامه تحصیل به وی این اجازه را نداد که از این به بعد به صورت مستقیم در اداره سایت فتو حضور داشته باشد، ولی یقینا این مسیر و جریان ایجاد شده در عکاسی که وی سهم عمده ای در بوجود آمدن آن دارد، ادامه خواهد داشت.
-----------------------------------------------------------

توضیح واضحات:

پ.ن.: ظاهرا که روس ها پس از بالاکشیدن پول ها از دارند از بوشهر می روند بدون اینکه چیزی بسازند. من یکی که تابحال ندیده ام روس ها جایی رفته باشند و آنجا را ساخته باشند. از کوبا به لطف همپیمانی با روس ها و کمونیسم فاحشه خانه ای بزرگ بر جا مانده است. افغانستان پس از اشغال توسط روس ها به دورانی شبیه عصر حجر بر گشت. از جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروری نظام های فاسد و فقیری بیشتر بر جا نماند. در دنیای امروز هم روس ها بیشتر به دو چیز شناخته می شوند: یکی مافیای روسی و دیگری تجارت فحشا و البته به تازگی ترورها و مرگ های عجیب و غریب مخالفین هم اضافه شده است.
ایرانی ها اگر حال و حوصله تاریخ خواندن ندارند، لااقل بد نیست به جغرافیاشان نگاه کنند که از سمت شمال ذره ذره کوچک تر شده و می رود که حتی در دریای خزر هم از آن 50 درصد سهم سابق به کمتر از 20 درصد برسیم. این هم سزای اعتماد به روس ها.

پ.ن.: عیان است ولی طایفه‌ای بی‌بصرند مطلبی از پیمان هوشمندزاده که شرح حال عکاسی خبری ایران در حال حاضر است.

هفته قبل هم خبر دیگری منتشر شد تا بعضی رفتار های کاربران اینترنتی ایرانی قابل تامل شود. فیلم 300 که یک فیلم تجاری فانتزی هالیوودی است، باز هم افرادی را مشغول خود کرد که اغلب، علاوه بر آنکه آن را ندیده اند، خبری از پیشینه و داستان آن هم ندارند. چنین فیلم هایی نه در هالیوود که در همه جای دنیا هم ساخته می شوند و کسی آن را توهین به خود تلقی نمی کند. لشکریانی با نقاب های روی صورت (و نه چنانکه بعضی ها نوشته اند «کریه المنظر») و جنگجو، کلیشه بسیاری از فیلم های سینمایی در دنیا است. این فقط یک فیلم است برای سرگرمی و نه بیشتر. مطلبی دیگر در همین زمینه

احتمالا باید ایتالیایی ها پدر فرانسوی ها را بیاورند که اینقدر در قصه آستریکس و اوبلیکس سر به سرشان می گذارند. یا حتما لرهای ایران باید پدر صدا و سیما را دربیاورند که چرا در دوبله یکی از این فیلم ها به فارسی آستریکس و دوستانش لهجه لری دارند. طنز و فانتزی بخشی از سینماست و این قبیل فیلم ها قطعا با فیلمی مثل «بدون دخترم هرگز» تفاوت دارد که تحریفی در واقعیت بود. درست مثل همان تحریف نام خلیج فارس و اعتراض بجای ایرانیان. داد و قال و اعتراض کورکورانه و بی منطق هیچ کمکی به حل مساله نخواهد کرد و تنها باعث تمسخر خواهد شود.

رفتار های ما در برابر گذشته مان همواره پر تضاد بوده است. از یک طرف نزدیک بود که تخت جمشید و آرامگاه کورش را عده ای با بولدوزر معدوم کنند و از طرفی یکباره غوغایی بر سر آبگیری سد سیوند و 16 سال پس از آغاز اجرای ساخت آن برپا می شود. گویی که این 16 سال همه خواب بودیم. در موزه بریتانیا با یکی از دوستان در مورد کتاب «ایران، کلده و شوش» حرف می زدیم که در بخش هایی از آن طرز انتقال و گاه توام با تخریب آثار باستانی را به اروپا نوشته است که شاید اگر می ماند یا به دست امثال خلخالی خراب و یا بوسیله بعضی ها به عنوان مصالح ساختمانی به کار برده می شد.
این عریضه نویسی اینترنتی هم که وضعی ناراحت کننده تر دارد. چندی پیش سایتی پیشنهاد داده بود که عوام الناس اینترنتی عریضه ای را امضا کنند تا مطابق با آن، نام دریای عمان به دریای فارس تغییر یابد. اگر در حضور شخص دوم مملکت رئیس فلان شیخ نشین خلیج فارس را خلیج عربی می خواند و او هم عین خیالش نیست، دلیلی ندارد که مثل پیشنهاد خنده دار قبلی، فردا تقاضای تغییر تمام کشور های دنیا را بدهیم!
کمی هم مطالعه در رابطه با موضوعاتی که می خواهیم در مورد آن اعتراض کنیم یا عریضه بنویسیم هم بد نیست. ولی اگر شب بود احتمالا بهتر است لامپ مطالعه بالای سرمان را روش کنیم و این عینک دودی را هم برداریم.

پ.ن.: در مواردی تاریخ را هرکس به دلخواه خود می نویسد. در حالیکه یونان را به عنوان مهد اندیشه می شناسند، در کشور همسایه یعنی ترکیه یونانیان را به صورت غارتگرانی بی رحم ترسیم می کنند. این تابلو نقاشی عظیم در موزه جنگ آنکارا سربازان یونانی در حال قتل زنان و پیران و تجاوز تصویر کرده است.

دریای سیاه، سواحل رومانی (4 مارس 2007)

بعضی عکس ها بدجوری آدم را دست می اندازد. امروز ایمیلی از طرف یکی از دوستان برایم فروارد شد مه حاوی دو عکس بود که نویسنده ایمیل اصلی ادعا کرده بود از درون یک هواپیمای برزیلی لحظاتی قبل از سقوط گرفته شده و بعدا از درون حافظه یک دوربین دیجیتال بازیابی شده اند.
اصل این قصه ظاهرا بر می گردد به نوشته یک بلاگر برزیلی به نام کارلوس کاردوسو در مورد این عکس ها. این عکس ها در واقع صحنه هایی هایی از سریال حادثه ای LOST (و این اواخر هم بسیار کشدار) است. بخشی از تیزر سریال حاوی دو صحنه موجود در عکس در اینجا

بررسی دقیق تر موضوع در اینجا

--------------------------------------------

پ.ن.: توضیح دقیق تر و کامل بحث محدودیت در عکاسی در انگلیس که در اینجا مطرح شده را می توانید در این قسمت ببینید.